Ten termin nie ma za sobą żadnej specyfikacji. Krążące definicje pochodzą od firm analitycznych i dostawców, jako część utrzymywanych przez nich kategorii rynkowych. Kilka z tych słowników nie jest publicznie dostępnych.
Co właściwie oznacza ta nazwa?
Konkretną część pracy, którą w przeciwnym razie wykonujesz sam.
Bez dostawcy wysyłanie SMS na dużą skalę to cztery zadania:
- Umowy z operatorami i połączenia w każdym kraju.
- Dostępność numerów i formalności rejestracyjne.
- Reguły dotyczące tego, co i przez kogo może być wysyłane w danym kraju.
- Operacje utrzymujące dostarczalność.
Z dostawcą to jedno żądanie HTTP.
Ten sam schemat powtarza się dla każdego kanału. WhatsApp i RCS mają właścicieli platform zamiast operatorów, więc praca sprowadza się do zatwierdzeń, weryfikacji szablonów i weryfikacji firmy. Sytuacja jest identyczna: ktoś utrzymuje relację i udostępnia ją jako API.
Jak ocenić dostawcę?
Po tym, co przejmuje na siebie, bo API to łatwa część.
Pięć pytań, każde ze sprawdzalną odpowiedzią:
- Skąd pochodzi numer i kto go rejestruje? Kupno numeru jest łatwe. Uzyskanie zgody na wysyłkę w danym kraju to właściwa praca. Dostawca, który oddaje to z powrotem, zostawia trudną część tobie.
- Co się dzieje, gdy kanał zmienia swoje reguły? Polityki kanałów się zmieniają. Albo dostawca przejmuje zmianę, albo trafia ona do ciebie jako incydent.
- Czy szczegóły błędu są przydatne? Błąd dostarczenia zgłoszony jedynie jako nieudany nie pozwala podjąć działania. Taki, który podaje przyczynę, już tak. Strona Bird o filtrowaniu SMS opisuje, co operatorzy raportują, a czego nie.
- Czy interfejs jest udokumentowany jako kontrakt? Opublikowana specyfikacja OpenAPI to inne zobowiązanie niż strona z dokumentacją.
- Czy ceny za kraj są widoczne, zanim się zobowiążesz? Ceny wiadomości różnią się w zależności od kraju docelowego. Stawki, których nie widzisz, dopóki nie zostaniesz klientem, nie mogą być porównane z niczyimi innymi.
Czy CPaaS to to samo co omnichannel?
Nie. Odpowiadają na różne pytania. Produkt może spełniać jedno bez drugiego.
CPaaS dotyczy tego, kto prowadzi infrastrukturę telekomunikacyjną. Omnichannel dotyczy tego, czy twoje kanały dzielą wspólny stan. Dostawca może udostępniać sześć kanałów przez jedno API, a każdy z nich zachowuje własną listę kontaktów i własny rejestr zgód. To spełnia pierwszy warunek, ale nie drugi. Omnichannel a multichannel opisuje, jak zweryfikować drugie twierdzenie.
Sąsiednie akronimy, CCaaS i UCaaS, oznaczają produkty contact-center i komunikacji wewnętrznej, a nie deweloperskie API. Łączy je przyrostek „as a service
Jakie jest stanowisko Bird?
Przeciw modelowi cenowemu, nie przeciw samej możliwości.
Bird publikuje to stanowisko pod tytułem "The end of CPaaS". Teza w środku jest węższa niż tytuł. Argument Bird jest taki, że wiadomości stały się towarem, a marże zmierzają do zera. Na tej podstawie kończy się praktyka cenowa oparta na tym, że kupujący nie mogą porównać stawek między krajami i operatorami. Argument nie mówi, że sama możliwość znika.
Ten argument ma sprawdzalną postać: czy stawki dostawcy w poszczególnych krajach są widoczne, zanim podpiszesz umowę. Stawki Bird są publikowane per kraj na stronach z cenami, a nie podawane na zapytanie.
W skrócie
To etykieta rynkowa, nie specyfikacja.
Żadna organizacja standaryzacyjna tego nie definiuje, więc granice kategorii wyznacza ten, kto ją opisuje.
To, co ta nazwa oznacza, jest wystarczająco realne.
Dostęp do sieci operatorów i platform przez HTTP API, bez własnych umów, połączeń i mechanizmów zgodności.
Liczy się to, co dostawca przejmuje na siebie.
Trasy, dostępność numerów, rejestracja nadawców i reguły kanałów to właściwa praca. API, które zostawia to tobie, niewiele usuwa.
Bird twierdzi, że model cenowy stojący za tą kategorią się kończy.
Nie sama możliwość. Twierdzenie dotyczy marż na skomercjalizowanej komunikacji. To stanowisko, nie definicja.